yüreğimde ne fırtınalar kopuyor bir bilsen
ne yangınlarda yanıyorum
ne enkazlar altında kalıyorum sen yokken...
sen yokken hiçbir şeyin anlamı yok
havayı içime soluyorum, hapsediyorum
ciğerlerim yanıyor,
kalbim ağrıyor sen yokken....
sanki canımdan bir parçamı koparıp almışlar benden
gözlerimde tek damla yaş dahi kalmamış
kurak çöller gibiyim sen yokken...
yağmur dualarım bile kabul olmuyor bir damla sen için
bir damla su olsan da kana kana içsem seni
seninle dolsam, taşsam...
hep bir yanım eksik sen yokken..
her gördüğüm insan sana benziyor sanki
gözlerim takılıp kalıyor, alamıyorum kendimi...
kokunu duyduğum kimsenin peşinden gidiyorum
biraz olsun dinsin diye özlemim..
benim derdim de sensin devam da
sensiz hiçim yapayalnızım,
kimsesizim...
beni kimsesiz bırakma!..

son demleri hayatımın
gözümün yaşını yazıyorum hatıralara
birkaç tebessüm sıkıştırıyorum aralarına
ama nafile
yine de gülümsetemiyorum yüreğimi
yüreğim yangınlarda
alev alev yanıyorum
hissediyorum ateşi bütün vücudumda
soğuk terler boşanıyor birden boynumdan
son nefeslerimi alıyorum
gözlerimi dört açıyorum ölüme inat
biraz daha direnmek..yaşamak...
ne garip hiç sonu yokmuş gibi yaşıyor insan hayatı
kaçıyor en acı gerçekten
inandıramıyor kendini bir gün her güzel şeyin biteceğine..
gün gün saniye saniye kayıp gidiyor hayat avuçlarımızdan
ne dünü geri getirebiliyoruz ne de bir dakika öncesini
bilemiyoruz elimizde olan bugünü yaşayabilmeyi
her başladığımız işi yarım bırakıyor erteliyoruz hayatı
sanki zamanımız çokmuş gibi...

ne var ki sensizsem..
yüreğimde bir sızı,
gözlerimde kurumuş yaşlar,
aldığım nefes acıtıyor canımı..
boğazımda düğümlü hıçkırıklar,
üşüyen ellerim ve
titrek bir kalbim var..
her baktığım yerde sen,
her duyduğum ses beni çağırıyor sanki,
sanki sensin o seslerin sahibi..
bütün yollar sana çıkıyor sanki,
dudaklarımda dudaklarının ıslaklığı,
rüzgar vurdukça yakıyor yüreğimi..
hayatta daha acı ne olabilir ki?
yokluğun yok ediyor beni...

!mknsz

çarelerim çaresiz, imkanlarım imkansız senin karşında. sen benim herşeyimken hiçbir şeyim. insan bir şeyi kazanmadan kaybetmekten korkar mı? ellerimde yokken ellerin, ellerimi boşluğa bırakmaktan korkmaktayım. aslında belki de hiç tutamayacakken, hiç tutunamayacakken yüreğine.. böylesine içten isterken gözlerimi gözlerinde kenetlemeyi, ne kadar çok olursa olsun sadece istemenin fayda etmemesi...
biliyorum kalbinde bana yer yok. o kalp başkasına ait, başkası için atmakta, başkası için yaşamakta. en acısı da bunu bilmek. bile bile vazgeçememek. belki de hep mutlu sonla biten masallara inandırmak kendini. gerçeğe sırt dönüp imkansızın peşinden koşmak..
seni yaşayamadan sensizliği yaşamak. hiç sen olmamışken hayatımda sana ölesiye alışmak. her gün gözlerimin önündeyken hayalin, sana hasret yaşamak...
bütün karanlıklar benim gecem. yaktım içimdeki bütün güneşleri. külleri sana savrulsa da umutlarımın yine de ne kadar... kör ettim gözlerimi gidiyorum uçurumlara. sen benim hiç kabul olmayacak duam. yine de içimde bir şeyler tutsak sana. yüreğim kelepçeli gözlerine. gözlerimin yaşında boğuldum çaresizliğimle. bittim, tükendim, yok oldum kaybetmekten, hiç kazanamamaktan. bu son kararım. bu bir hayalin peşinde son vedam, son sevdam....

cevabım yok hayat!

ne kızıl akşamlara yenik düştüm gözyaşlarımla. tuzlu birer su damlacıkları değildi yanaklarımdan süzülenler, birer ateş parçasıydı göğü sarıp sarmalayan katmerler gibi.. ne yangınlarda defalarca öldü yüreğim, isyan etmek isterken delicesine, lâl gibi boğazımda kenetlendi sözlerim, dudaklarım mühürlendi, çaresizlikle yandı bedenim..
belki benim de bu hayatta bir iki söz hakkım vardır dedim. bir de baktım ki bu hayat beni hiç sevmemiş, hiç kabullenmemiş. nefes alıyormuşum kim farkında! uyuyorum, uyanıyorum... aslında bazen hiç de uyuyamıyorum geceleri. bilmediğim bir acı yüreğimde. adını koyamıyorum. gözlerim bir ışık arıyor karanlık odamda. insan yalnız olunca nefes alış verişleri bile korkutuyor. dört açıyorum gözlerimi. görmek istediğim görünecekmiş gibi. bir heyecan sarıyor, elim ayağım titremekte. ne kadar soru varsa beynimde biliyorum yok cevabı. tek düşüncem sabahı etmek bir an önce. ama uykulu ama uykusuz. bir an önce gün doğmalı. kim olursan ol gün ışığı hep bir umut...
ben mi bu hayata yakışmıyorum yoksa ben mi kendimi bu dünyaya yakıştıramıyorum. giden insanların ardından bağırsam avazım çıkasıya, sesimi duyan olur mu acaba. bir yanım haykırmak istiyor, bir yanım korkuyor duyulmamaktan, umursanmamaktan..
hadi sen söyle yüreğim. bir yanım melek bir yanım şeytan. doğruyu söyleyen hangisi. hangisinin gerçekten umurundayım da benim içimde fısıldayıp duruyorlar. cevap ver hayat...evet bana verecek cevabın yok benimde sana yok cevabım. sen karmaşıklığın ve kafa karıştırıcılığınla devam et dönmeye dünya. bir an önce son bulmak istercesine hızla... bense görünmez benliğimle yaşıyormuş gibi yapmaya. belki de yaşamak nedir bilmeden. hiç ama hiç cevap bulamadan gözyaşlarımın kızıllığına...

yoksun...yokluğun içimde kördüğüm.sözcüklerim boğazımda düğüm düğüm..söylemeye yok cesaretim.ben sensiz çaresizim, kimsesizim, hiçbir şeyim...beni herşey yapan sensin, anlamlandıran sen.senin gözlerine baktığımda can buluyor gözlerim, gerçekten görmeye başlıyor...
kalbim nasıl deli atıyor yanındayken.hızla akıp giden zamana yetişip dur diyebilmek için, yokluğuna engel olabilmek için.seni sensiz yaşamak öyle zor ki sevgilimm.her dakika,her saniye, her an yanında olabilmek isterken;saatler günler haftalar belki de aylar boyu sensiz olmak.. kilometreler uzağında olmak...
bu güzel dünyada yaşayıp da bir kere olsun bu güzellikleri göremeyen bir âma gibi.. yıllar boyu yağmura hasret bir çöl gibi.. gerçek sanıp yanına gidince kaybolan serap gibi... tam uzanıp dokunacakken hayaline,boşluğa dokunmak gibi. senin yerine boşluğu hissetmek gibi yüreğimde. o kadar acı, o kadar dayanılmaz...
şimdi özleminle başbaşayım. seni anlatabilmek kadar zor sensizliği anlatmak ama inatla yazmak istiyorum. biraz olsun rahatlıyor içimde birikmiş özlem sözcükleri. bazen dayanamayıp gözlerimden süzülüyorlar. gözlerimden akan yaşlar kalemimin mürekkebi oluyor kimi zaman. bütün benliğimle seni anlatabilmek için savaş veriyorum kendimle. eksiksiz anlatmak istiyorum seni tam da içimde olduğun gibi. ama ne kadar çabalasamda nafile.yetmiyor sözcükler. cümleler yetmiyor. paragraflara sığamıyorsun. en nihayetinde yine o iki kelimeye bırakıyorum içimdeki seni. ''SENİ SEVİYORUM.'' evet hem de bütün kalbimle yanındayken de uzağındayken de. hergün daha da çok seviyorum daha başka seviyorum herkeslerden. ne kadar söylesem de yetmeyecek kadar çok...

LâL...

hergün gidişini izliyordu sadece..sessizce.. onu her gördüğünde sığamıyordu içi içine. yüreği kıpırdıyor, soluğu kesiliyordu. yanına gidebilmeyi nasıl da istiyordu oysa.. cesareti yoktu ama.. gidemiyordu bir türlü.. izliyordu uzaktan.. saçlarını izliyordu. saçları dalgalandıkça eli ayağına dolanıyordu, kafası karışıyordu, daha da sorguluyordu hayatı.. haketmediğini düşünüyordu bunları. tek istediği karşısına çıkıp, gözlerine bakarak onu sevdiğini söyleyebilmekti.. ne kadar da çok istiyordu bunu.ama onu anlamamasından korkuyordu.
cesaret etse.. söylese.. ya anlamazsa.. canını en çok acıtan bu olurdu şu üç günlük dünyada.. bu yüzden korkuyordu.. çok korkuyordu.. söyleyebilmeyi istediği kadar çok.
gün geçtikçe sevgisi daha da artıyor. ama umudunu hergün biraz daha kaybediyordu.. fırtınalar kopuyordu yüreğinde.. iki kelime ya sadece iki kelimeydi söylemek istediği.. hergün pişmanlığını yaşadığı iki kelime, çaresizliğin en vurgunu, en can acıtanı, iki kelime...
ve yine geçiyordu gözlerinin önünden, çok yakınından, kokusunu bırakıp geçiyordu..yüreği nasıl da sızlıyordu. hep bu kokuyu solumak istiyordu içine. ama karşısına çıkmaya bile cesareti yoktu..
dayanamadı..koştu ardından. omzuna dokundu ona dönmesi için. kız döndü. gözlerine baktı. buyrun dedi.. Seni Seviyorum, dedi. birisine mi benzettiniz, neden öyle bakıyorsunuz? dedi.. Seni Seviyorum diye haykırdı. duymadı.. arkasını dönüp gitti. birtek kokusu kaldı ardında.. belki de son kez soluyordu içine bu kokuyu.. evet, korktuğu başına gelmişti. anlamamıştı onu... nasıl acıyordu canı.. nasıl da sessizdi çığlıkları, nasıl da sessiz......

onca kalabalığın içinde yapayalnızım.onca yalnızlığın içinde sensiz...bir şey çok isteyince olur mu gerçekten? çok istiyorum yanında olabilmeyi. gözlerimi kapasam,açsam,açtığımda yanımda bulsam seni...hayal değil ama istediğim. istediğim en gerçeğinden sen. dokunduğumda hissedebilmeliyim mesela.. gözlerine baktığımda kendimi bulmalıyım. sonra kaybolmalıyım gözlerinin yeşilinde..kendimi unutup sen olmalıyım..
herşey varken aslında ne kadar da yok sensiz. sen yoksan hiçbir şeyin anlamı yok, hiç değeri yok. güneş aydınlatmasa da olur günlerimi. gözlerin yoksa zaten aydınlatamaz benim dünyamı.. benim dünyam sensin, herşeyim senden ibaret..karanlığımda sensin aydınlığımda. mutluluğumda sen hüznümde... gülüyorsam sen varsın gamzelerimde, ağlıyorsam sensin gözyaşım.. özlem duyuyorsam,yalnız sana.. içim içime sığımıyor, dünyaya sığamıyorsam bir türlü sana olan aşkımdan.. yerlere göklere sığdıramıyorum seni.. ama sen gel de bir kalbime sor. nasıl da tutunuyor sana sımsıkı ''O, yalnızca benim dercesine..'' her nefeste nasıl da doluyorsun içime..aldığım tek nefes sen olsan yine de doyamam sana..bambaşka bir duygu içimdeki sen..sevgiden öte, aşktan başka, bağlıyım, mecburum, tutkunum sana.. toprak nasıl muhtaçsa suya..
karamsarlık sarmamalı yüreğimi. hep bir umut olmalı içimde. ay nasıl umutsa karanlığa.. içimde de olmalı karanlıkları delen ışığım.. kalbimin atışından, aldığım nefesten, gözlerimden, ellerimden, seni hatırlatan her şeyden umut etmeliyim.. bir ömrüm varsa seninle olmalı.. seninle ve sonsuz. şimdi yalnızsam, sensizsem... kalbimde derin bir acı yine de umutluysam yarından..mutlaka olmalısın..belki yarın belki daha sonra, ama hep olmalısın... seni sensiz yaşadığım günlere karşılık, sana hasret gözlerimi hiç bırakmamalısın...

ama sen yinede...

benden uzaklarda bir yerlerde beni sevmeni seviyorum
seni özlemeyi, beni özlemeni seviyorum..
yanımda olamadığın zamanlarda yanımda olabilmeyi yürekten istemeni seviyorum
ben seni böylesine severken senin de beni böyle sevmeni seviyorum
aramıza yollar girse de her daim kalbinde olmayı seviyorum
sana özlem dolu şiirler yazmayı seviyorum
yokluğunda kokunun peşinden gitmeyi seviyorum
kilometreler uzağında olsamda nefesin kadar yakın olduğum zamanları anımsamayı seviyorum
sebebi sen olan herşeyi seviyorum
tutkuyu sevdiğim kadar acıyı da
mutluluğu sevdiğim kadar hüznü de
seninle olmayı sevdiğim kadar seni özlemeyi de..
ama..sen..yine de yanımda ol...

yanıyor içim

korkuyorum sevgilimm,korkuyorum
hayatın acımasızlığından,
acı gerçeklerden,
kaybettiklerimden...
hıçkırıklarla uyanıyorum geceleri rüyalardan
geceler bitmiyor, geceler uzun
karanlıklar sarıyor dört yanımı
aydınlıklara uyanmak ne mümkün..
korkuyorum sevgilimm,korkuyorum
gecelerden..
sonsuz bir acı yüreğimde
dindiremiyorum,
gizli gizli ağlıyorum
içime akıyor gözyaşlarım
okyanuslar kadar büyük ve derin
öyle derinden yanıyor içim..

böyle bir iki yıl..

seni seviyorum..yüreğimin en derinlerinde hissediyorum bunu..en içimde..herşeylerden herkeslerden bambaşka seviyorum.sanki benim içimde bensin, vazgeçilmez parçamsın, beni tamamlayansın, bütünümsün..sen olmasan eksik kalırım, nefes alamam, yaşayamam.. sen aldığım nefessin. sen içime dolup yüreğimde attıkça yaşıyorum ben, kalbimmsin..heran hissediyorum içimde olduğunu.elimle kalbime dokunduğumda hissediyorum nefes alışlarını.. hayatıma girdiğin ilk günden mutluluğum oldun, hayallerim, geleceğim, umudum, herşeyim oldun.. hayatımda herşey sen oldu..seni hayal edip dalıyorum uykulara yanımda bulma umuduyla açıyorum sabahları gözlerimi.her seferinde hayl kırıklığı yaşasamda birgün gerçek olacağına inanıyorum bütün kalbimle..ve heyecanla sabırsızlıkla bekliyorum o günleri..nasıl da çabuk geçti iki sene..her anı başka güzel.. kimbilir ömrüm ne kadar güzel geçicek seninle sevgilimm.nasıl istiyorum bilemezsin..tek seni istiyorum hayattan..sadece benim ol sonsuza dek sadece benmm...

mutluluk...

güneşin doğuşunu yakalayıp izleyebilmekti mutluluk..
bulutları şekillendirebilmekti
karın yağışını doya doya izleyip
yağmurda sırılsıklam olabilmekti...
yüreğini acıtan şeylere bile gülebilmekti zamanı geldiğinde
ölümle dalga geçercesine inadına dolu dolu yaşamaktı hayatı..
tüm insanları olduğu gibi kabul edip sevebilmek
yüzün ellerin buruşup da yaşlandığın zaman bile çoçuklar gibi eğlenebilmek
ilkbaharın gelişine sevinmek kuşlarla böceklerle bir
zaman koştukça koşabilmek ardından
bir yerinden yakalayıp yapışabilmek yakasına
hesap sorabilmek yaşattığı tüm sıkıntılardan
sonrasında savurup atmak umursamazca
elini kolunu sallayarak devam etmek yoluna...
yarım bıraktığın herşeye yeniden başlayıp bitirebilmekti mutluluk..
hayal kırıklıklarını,yalnızlıklarını toplayıp umuda çevirebilmek
karanlık gecelere inat güneş olabilmekti yarınlara
gökkuşağı olup renk katmak hayata
solmaya yüz tutmuş çiçeklere su olmak, hayat olmaktı...
yıldızları sayabilmekti belki de mutluluk
özgürce hayal kurabilmekti...
acı dolu hayata ben mutluyum diye kahkahalar atabilmekti
bu gücü hissedebilmekti yüreğinde
ve isteyip başarmaktı imkansızı...