yüreğimde ne fırtınalar kopuyor bir bilsen
ne yangınlarda yanıyorum
ne enkazlar altında kalıyorum sen yokken...
sen yokken hiçbir şeyin anlamı yok
havayı içime soluyorum, hapsediyorum
ciğerlerim yanıyor,
kalbim ağrıyor sen yokken....
sanki canımdan bir parçamı koparıp almışlar benden
gözlerimde tek damla yaş dahi kalmamış
kurak çöller gibiyim sen yokken...
yağmur dualarım bile kabul olmuyor bir damla sen için
bir damla su olsan da kana kana içsem seni
seninle dolsam, taşsam...
hep bir yanım eksik sen yokken..
her gördüğüm insan sana benziyor sanki
gözlerim takılıp kalıyor, alamıyorum kendimi...
kokunu duyduğum kimsenin peşinden gidiyorum
biraz olsun dinsin diye özlemim..
benim derdim de sensin devam da
sensiz hiçim yapayalnızım,
kimsesizim...
beni kimsesiz bırakma!..

son demleri hayatımın
gözümün yaşını yazıyorum hatıralara
birkaç tebessüm sıkıştırıyorum aralarına
ama nafile
yine de gülümsetemiyorum yüreğimi
yüreğim yangınlarda
alev alev yanıyorum
hissediyorum ateşi bütün vücudumda
soğuk terler boşanıyor birden boynumdan
son nefeslerimi alıyorum
gözlerimi dört açıyorum ölüme inat
biraz daha direnmek..yaşamak...
ne garip hiç sonu yokmuş gibi yaşıyor insan hayatı
kaçıyor en acı gerçekten
inandıramıyor kendini bir gün her güzel şeyin biteceğine..
gün gün saniye saniye kayıp gidiyor hayat avuçlarımızdan
ne dünü geri getirebiliyoruz ne de bir dakika öncesini
bilemiyoruz elimizde olan bugünü yaşayabilmeyi
her başladığımız işi yarım bırakıyor erteliyoruz hayatı
sanki zamanımız çokmuş gibi...

ne var ki sensizsem..
yüreğimde bir sızı,
gözlerimde kurumuş yaşlar,
aldığım nefes acıtıyor canımı..
boğazımda düğümlü hıçkırıklar,
üşüyen ellerim ve
titrek bir kalbim var..
her baktığım yerde sen,
her duyduğum ses beni çağırıyor sanki,
sanki sensin o seslerin sahibi..
bütün yollar sana çıkıyor sanki,
dudaklarımda dudaklarının ıslaklığı,
rüzgar vurdukça yakıyor yüreğimi..
hayatta daha acı ne olabilir ki?
yokluğun yok ediyor beni...