ama sen yinede...

benden uzaklarda bir yerlerde beni sevmeni seviyorum
seni özlemeyi, beni özlemeni seviyorum..
yanımda olamadığın zamanlarda yanımda olabilmeyi yürekten istemeni seviyorum
ben seni böylesine severken senin de beni böyle sevmeni seviyorum
aramıza yollar girse de her daim kalbinde olmayı seviyorum
sana özlem dolu şiirler yazmayı seviyorum
yokluğunda kokunun peşinden gitmeyi seviyorum
kilometreler uzağında olsamda nefesin kadar yakın olduğum zamanları anımsamayı seviyorum
sebebi sen olan herşeyi seviyorum
tutkuyu sevdiğim kadar acıyı da
mutluluğu sevdiğim kadar hüznü de
seninle olmayı sevdiğim kadar seni özlemeyi de..
ama..sen..yine de yanımda ol...

yanıyor içim

korkuyorum sevgilimm,korkuyorum
hayatın acımasızlığından,
acı gerçeklerden,
kaybettiklerimden...
hıçkırıklarla uyanıyorum geceleri rüyalardan
geceler bitmiyor, geceler uzun
karanlıklar sarıyor dört yanımı
aydınlıklara uyanmak ne mümkün..
korkuyorum sevgilimm,korkuyorum
gecelerden..
sonsuz bir acı yüreğimde
dindiremiyorum,
gizli gizli ağlıyorum
içime akıyor gözyaşlarım
okyanuslar kadar büyük ve derin
öyle derinden yanıyor içim..

böyle bir iki yıl..

seni seviyorum..yüreğimin en derinlerinde hissediyorum bunu..en içimde..herşeylerden herkeslerden bambaşka seviyorum.sanki benim içimde bensin, vazgeçilmez parçamsın, beni tamamlayansın, bütünümsün..sen olmasan eksik kalırım, nefes alamam, yaşayamam.. sen aldığım nefessin. sen içime dolup yüreğimde attıkça yaşıyorum ben, kalbimmsin..heran hissediyorum içimde olduğunu.elimle kalbime dokunduğumda hissediyorum nefes alışlarını.. hayatıma girdiğin ilk günden mutluluğum oldun, hayallerim, geleceğim, umudum, herşeyim oldun.. hayatımda herşey sen oldu..seni hayal edip dalıyorum uykulara yanımda bulma umuduyla açıyorum sabahları gözlerimi.her seferinde hayl kırıklığı yaşasamda birgün gerçek olacağına inanıyorum bütün kalbimle..ve heyecanla sabırsızlıkla bekliyorum o günleri..nasıl da çabuk geçti iki sene..her anı başka güzel.. kimbilir ömrüm ne kadar güzel geçicek seninle sevgilimm.nasıl istiyorum bilemezsin..tek seni istiyorum hayattan..sadece benim ol sonsuza dek sadece benmm...

mutluluk...

güneşin doğuşunu yakalayıp izleyebilmekti mutluluk..
bulutları şekillendirebilmekti
karın yağışını doya doya izleyip
yağmurda sırılsıklam olabilmekti...
yüreğini acıtan şeylere bile gülebilmekti zamanı geldiğinde
ölümle dalga geçercesine inadına dolu dolu yaşamaktı hayatı..
tüm insanları olduğu gibi kabul edip sevebilmek
yüzün ellerin buruşup da yaşlandığın zaman bile çoçuklar gibi eğlenebilmek
ilkbaharın gelişine sevinmek kuşlarla böceklerle bir
zaman koştukça koşabilmek ardından
bir yerinden yakalayıp yapışabilmek yakasına
hesap sorabilmek yaşattığı tüm sıkıntılardan
sonrasında savurup atmak umursamazca
elini kolunu sallayarak devam etmek yoluna...
yarım bıraktığın herşeye yeniden başlayıp bitirebilmekti mutluluk..
hayal kırıklıklarını,yalnızlıklarını toplayıp umuda çevirebilmek
karanlık gecelere inat güneş olabilmekti yarınlara
gökkuşağı olup renk katmak hayata
solmaya yüz tutmuş çiçeklere su olmak, hayat olmaktı...
yıldızları sayabilmekti belki de mutluluk
özgürce hayal kurabilmekti...
acı dolu hayata ben mutluyum diye kahkahalar atabilmekti
bu gücü hissedebilmekti yüreğinde
ve isteyip başarmaktı imkansızı...