yoksun...yokluğun içimde kördüğüm.sözcüklerim boğazımda düğüm düğüm..söylemeye yok cesaretim.ben sensiz çaresizim, kimsesizim, hiçbir şeyim...beni herşey yapan sensin, anlamlandıran sen.senin gözlerine baktığımda can buluyor gözlerim, gerçekten görmeye başlıyor...
kalbim nasıl deli atıyor yanındayken.hızla akıp giden zamana yetişip dur diyebilmek için, yokluğuna engel olabilmek için.seni sensiz yaşamak öyle zor ki sevgilimm.her dakika,her saniye, her an yanında olabilmek isterken;saatler günler haftalar belki de aylar boyu sensiz olmak.. kilometreler uzağında olmak...
bu güzel dünyada yaşayıp da bir kere olsun bu güzellikleri göremeyen bir âma gibi.. yıllar boyu yağmura hasret bir çöl gibi.. gerçek sanıp yanına gidince kaybolan serap gibi... tam uzanıp dokunacakken hayaline,boşluğa dokunmak gibi. senin yerine boşluğu hissetmek gibi yüreğimde. o kadar acı, o kadar dayanılmaz...
şimdi özleminle başbaşayım. seni anlatabilmek kadar zor sensizliği anlatmak ama inatla yazmak istiyorum. biraz olsun rahatlıyor içimde birikmiş özlem sözcükleri. bazen dayanamayıp gözlerimden süzülüyorlar. gözlerimden akan yaşlar kalemimin mürekkebi oluyor kimi zaman. bütün benliğimle seni anlatabilmek için savaş veriyorum kendimle. eksiksiz anlatmak istiyorum seni tam da içimde olduğun gibi. ama ne kadar çabalasamda nafile.yetmiyor sözcükler. cümleler yetmiyor. paragraflara sığamıyorsun. en nihayetinde yine o iki kelimeye bırakıyorum içimdeki seni. ''SENİ SEVİYORUM.'' evet hem de bütün kalbimle yanındayken de uzağındayken de. hergün daha da çok seviyorum daha başka seviyorum herkeslerden. ne kadar söylesem de yetmeyecek kadar çok...

LâL...

hergün gidişini izliyordu sadece..sessizce.. onu her gördüğünde sığamıyordu içi içine. yüreği kıpırdıyor, soluğu kesiliyordu. yanına gidebilmeyi nasıl da istiyordu oysa.. cesareti yoktu ama.. gidemiyordu bir türlü.. izliyordu uzaktan.. saçlarını izliyordu. saçları dalgalandıkça eli ayağına dolanıyordu, kafası karışıyordu, daha da sorguluyordu hayatı.. haketmediğini düşünüyordu bunları. tek istediği karşısına çıkıp, gözlerine bakarak onu sevdiğini söyleyebilmekti.. ne kadar da çok istiyordu bunu.ama onu anlamamasından korkuyordu.
cesaret etse.. söylese.. ya anlamazsa.. canını en çok acıtan bu olurdu şu üç günlük dünyada.. bu yüzden korkuyordu.. çok korkuyordu.. söyleyebilmeyi istediği kadar çok.
gün geçtikçe sevgisi daha da artıyor. ama umudunu hergün biraz daha kaybediyordu.. fırtınalar kopuyordu yüreğinde.. iki kelime ya sadece iki kelimeydi söylemek istediği.. hergün pişmanlığını yaşadığı iki kelime, çaresizliğin en vurgunu, en can acıtanı, iki kelime...
ve yine geçiyordu gözlerinin önünden, çok yakınından, kokusunu bırakıp geçiyordu..yüreği nasıl da sızlıyordu. hep bu kokuyu solumak istiyordu içine. ama karşısına çıkmaya bile cesareti yoktu..
dayanamadı..koştu ardından. omzuna dokundu ona dönmesi için. kız döndü. gözlerine baktı. buyrun dedi.. Seni Seviyorum, dedi. birisine mi benzettiniz, neden öyle bakıyorsunuz? dedi.. Seni Seviyorum diye haykırdı. duymadı.. arkasını dönüp gitti. birtek kokusu kaldı ardında.. belki de son kez soluyordu içine bu kokuyu.. evet, korktuğu başına gelmişti. anlamamıştı onu... nasıl acıyordu canı.. nasıl da sessizdi çığlıkları, nasıl da sessiz......

onca kalabalığın içinde yapayalnızım.onca yalnızlığın içinde sensiz...bir şey çok isteyince olur mu gerçekten? çok istiyorum yanında olabilmeyi. gözlerimi kapasam,açsam,açtığımda yanımda bulsam seni...hayal değil ama istediğim. istediğim en gerçeğinden sen. dokunduğumda hissedebilmeliyim mesela.. gözlerine baktığımda kendimi bulmalıyım. sonra kaybolmalıyım gözlerinin yeşilinde..kendimi unutup sen olmalıyım..
herşey varken aslında ne kadar da yok sensiz. sen yoksan hiçbir şeyin anlamı yok, hiç değeri yok. güneş aydınlatmasa da olur günlerimi. gözlerin yoksa zaten aydınlatamaz benim dünyamı.. benim dünyam sensin, herşeyim senden ibaret..karanlığımda sensin aydınlığımda. mutluluğumda sen hüznümde... gülüyorsam sen varsın gamzelerimde, ağlıyorsam sensin gözyaşım.. özlem duyuyorsam,yalnız sana.. içim içime sığımıyor, dünyaya sığamıyorsam bir türlü sana olan aşkımdan.. yerlere göklere sığdıramıyorum seni.. ama sen gel de bir kalbime sor. nasıl da tutunuyor sana sımsıkı ''O, yalnızca benim dercesine..'' her nefeste nasıl da doluyorsun içime..aldığım tek nefes sen olsan yine de doyamam sana..bambaşka bir duygu içimdeki sen..sevgiden öte, aşktan başka, bağlıyım, mecburum, tutkunum sana.. toprak nasıl muhtaçsa suya..
karamsarlık sarmamalı yüreğimi. hep bir umut olmalı içimde. ay nasıl umutsa karanlığa.. içimde de olmalı karanlıkları delen ışığım.. kalbimin atışından, aldığım nefesten, gözlerimden, ellerimden, seni hatırlatan her şeyden umut etmeliyim.. bir ömrüm varsa seninle olmalı.. seninle ve sonsuz. şimdi yalnızsam, sensizsem... kalbimde derin bir acı yine de umutluysam yarından..mutlaka olmalısın..belki yarın belki daha sonra, ama hep olmalısın... seni sensiz yaşadığım günlere karşılık, sana hasret gözlerimi hiç bırakmamalısın...