son demleri hayatımın
gözümün yaşını yazıyorum hatıralara
birkaç tebessüm sıkıştırıyorum aralarına
ama nafile
yine de gülümsetemiyorum yüreğimi
yüreğim yangınlarda
alev alev yanıyorum
hissediyorum ateşi bütün vücudumda
soğuk terler boşanıyor birden boynumdan
son nefeslerimi alıyorum
gözlerimi dört açıyorum ölüme inat
biraz daha direnmek..yaşamak...
ne garip hiç sonu yokmuş gibi yaşıyor insan hayatı
kaçıyor en acı gerçekten
inandıramıyor kendini bir gün her güzel şeyin biteceğine..
gün gün saniye saniye kayıp gidiyor hayat avuçlarımızdan
ne dünü geri getirebiliyoruz ne de bir dakika öncesini
bilemiyoruz elimizde olan bugünü yaşayabilmeyi
her başladığımız işi yarım bırakıyor erteliyoruz hayatı
sanki zamanımız çokmuş gibi...