çarelerim çaresiz, imkanlarım imkansız senin karşında. sen benim herşeyimken hiçbir şeyim. insan bir şeyi kazanmadan kaybetmekten korkar mı? ellerimde yokken ellerin, ellerimi boşluğa bırakmaktan korkmaktayım. aslında belki de hiç tutamayacakken, hiç tutunamayacakken yüreğine.. böylesine içten isterken gözlerimi gözlerinde kenetlemeyi, ne kadar çok olursa olsun sadece istemenin fayda etmemesi...
biliyorum kalbinde bana yer yok. o kalp başkasına ait, başkası için atmakta, başkası için yaşamakta. en acısı da bunu bilmek. bile bile vazgeçememek. belki de hep mutlu sonla biten masallara inandırmak kendini. gerçeğe sırt dönüp imkansızın peşinden koşmak..
seni yaşayamadan sensizliği yaşamak. hiç sen olmamışken hayatımda sana ölesiye alışmak. her gün gözlerimin önündeyken hayalin, sana hasret yaşamak...
bütün karanlıklar benim gecem. yaktım içimdeki bütün güneşleri. külleri sana savrulsa da umutlarımın yine de ne kadar... kör ettim gözlerimi gidiyorum uçurumlara. sen benim hiç kabul olmayacak duam. yine de içimde bir şeyler tutsak sana. yüreğim kelepçeli gözlerine. gözlerimin yaşında boğuldum çaresizliğimle. bittim, tükendim, yok oldum kaybetmekten, hiç kazanamamaktan. bu son kararım. bu bir hayalin peşinde son vedam, son sevdam....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder